Saturday, July 22, 2017

උඩරට මැණිකෙට පට කුඩ දෙක දෙක [බෑණා කසාදෙට එන විට රජ්ජුරුවො වගෙ නැන්දම්මට]

 පින්තූරය - http://soonall.com/landscaping.html

අපේ තාත්තලා, බාප්පලා ආදී නෑදෑ පිරිස් ගෙදරක මගුලකට තුලාවකට එකතු වූ කල. තරමක් ඇඟපතත් රත්වී සිංදු කියන වෙලාවල, නොවරදවාම වාගේ ගායනා වෙන පරණ නූර්ති ගීයක්ය මා හිතන, ගීතයක් තිබේ.

"සරණ බැඳුන තරුණ මහළු හැම දෙනටම මංගලම්" කියන ආශිර්වාදයක් වටේ කැරකෙන මේ ගීතයේ පද අතරින් හොඳටම මතක පදටික නම්

'බෑණ කසාදෙට එන විට රජ්ජුරුවො වගෙ නැන්දම්මට
දෙයියන්ට මෙන් බෝ ගරු කොට මාම පුදයි සිය බෑණට'
කියන පද දෙපේලියයි.

මේ සිංදුවේ නූතනීය වූ ගායනයක් මෙරිල් ප්‍රනාන්දු නම් දැන හැඳුනුම් කමක් නැති ගායකයකු විසින් ගැයී අන්තර්ජාලයේ හැංගී තිබී ඊයේ පෙරේදා හමුවිය. අපේ තාත්තලාගේ සිංදුවේ, මීට වඩා පද තිබුණු බවත්, නැන්දා මාමාගේ ගරු සරුව බැන්දාට පස්සේ ඉහල පහල යන කතන්දරයත් අඩංගු වූ බවත් මගේ නොපැහැදිලි මතකය මුත්, මතක වතුර භාවිතයක් නොමැති කාලයේ ඇසූ නිසාදෝ ඒ වචන පේලි සියල්ල අද මතකයට එන්නේ නැත.

මෙරිල්ගේ ගීතය - එම්.පී.3 ගොණුවකි. වාදනය කරන්න හෝ බාගන්න පුළුවන.

මටත් මගේ අතිජාත මිත්‍රයා වූ ප්‍රසාද්ටත් උඩරට මැණිකේ කෝච්චියේ නැගී කොළඹ හිට බදුල්ලටම යන්නට ග්‍රහයන් පෙල ගැහුනේ නවසිය අසූවේ අප්‍රියෙල් මාසේ දහ අට වෙනි දා ය. අද වාගේම මේ කියන කාලයේත් උදේ නවයට විතර කොටුවෙන් පිටත්වෙන මැණිකේ, හරියටම බදුල්ලට සේන්දු වෙන්නේ, රාත්‍රියේ හතට අටට විතරය. කිලෝ මීටර තුන්සීයට පැය දහයකි. කෝච්චිය යන්නේ බදුල්ලට වුනත්, අපේ ගමනේ ගමනාන්තය එයිටත් එහා, පස්සරත් පහුකර ලුණුගල දක්වා ය. හරියටම කියනවා නම් ලුණුගල විජය චිත්‍රාගාරයට ය. ඒකාලේ හැටියට වෙන්ඩ නැන්ද මාමලා දිහාවේ ය. අද යනවා නම් මෙතැන නම 'ස්ටුඩියෝ විජය' ය.





මගේ දිනපොතේ සටහන් අනුව නම් එදා අපි කොටුවේ දුම්රියපලට ආවේ උදේ අටයි තිහටය. කෝච්චිය පිටත්වුනේ නවයයි හතලිස් දෙකටය. දහය මාරට වේයන්ගොඩය. එකොලහයි පහට පොල්ගහවෙලය. එකොලහයි විසිදෙකට රඹුක්කනය.  දෙකයි විස්ස වෙද්දී වටවල සීයේ කණුව පහුකරලාය. හැටන් හරියේ ඇංජින් දෙක අවුණලා නානුඔයට කන්ද නැගලා බැහැලා හයයි දහනවයට බණ්ඩාරවෙලටත්, හයයි විසිතුනට කිණිගමටත් හයයි තිස්පහට හීල්ඔයටත් ගිය මේ කෝච්චි ගමන දෙමෝදර වට වංගුව හරියට එද්දී අන්ධකාර වැටී තිබුණි. මේ වෙද්දී සෑහෙන්න හිස්වී තිබුණු කෝචිචියේ අපි දෙන්නාගේ එ් වෙලාවේ නවාතැන වී තිබුණේ බෆට් පෙට්ටියේ මේස පුටු යුගලකි. දෙමෝදර ලූප් එක බලන්නට ජනෙල් වීදුුරුවට ඇහැ අලවාගෙන ඉන්නා වෙලාවේ, බෆට් එකේ මේස අස්කරන මල්ලී ඇවිත් කෙළවරක ඉඳලා ජනෙල් කවර වහගෙන වහගෙන ආයේය.

"අපේ එක වහන්ඩ එපා. අපි මේ දෙමෝදර බලන්න බලාගන ඉන්නෙ" යි කියූවිට ඇහුණේ සමච්චල් නෝක්කඩුවකි.
"ඔයාල දෙමෝදර දැකල නෑ....? අනේ මේ වීළු නොකර ඉන්න....!"

එසේ කෝචිචි ජනේලයෙන් එබී දෙමෝදර ලූප් එකේ කණාමැදිරි ලයිට් එළිත් බලා බදුල්ලට එද්දී වෙලාව හැන්දෑවේ හතයි හතලිස් පහය.

හතයි හතලිස් පහ ඒ කාලේ බදුල්ලට රාත්‍රිය ය. මේ බව හොඳින් දැන සිටි අපි මේ ගමන ආවේ බදුල්ලේ රෑ නවතින්නය. ඒකත් එසේ මෙසේ තැනක නොවේ.  මුතියංගන පංසලේ බණ මඩුවේ රෑ නවතින්නය. බුදුන් පා තැබූ බිමක් වුණත් මුතියංගන පංසලේ බණ මඩුව ඒ කාලේත් අපි වාගේ සාමාන්‍ය මනුෂ්‍යයින්ට ඒ තරම් ආරක්ෂාවක් තිබුණු තැනක් නොවෙයි. එයිට මාසයකට දෙකකට විතර පෙර, පිරිත් ගෙදරක දී හමුවුනු පස්සර පැත්තේ නංගි කෙනෙක් බලන්නට බදුල්ල හරහා යන්නට ඇවිත් මුතියංගනේ නිදාගත් අපේ බැචෙක් වූ දාංචියා පහුවදා කොළඹ ආවේ රෑට නිදාගන්නට ඇඳගත් සරම පිටින්ය. කකුලෙන් නොගැලවූ නිසා, සපත්තු දෙකත් නම් ඉතුරුව තිබිණි. මේ තත්වය නිසා, අපේ සැලසුම වූයේ පුළුවන් තරම් රෑ වෙනතුරු අවදිව ඉන්නා එකත්, හැකිතාක් දුරට එක්කෙනෙක් මුරට තබා අනික් කෙනා නිදාගැනීමත්ය.

මූණ කට හෝදාගෙන සරමකට බැහැලා, බදුල්ල ටවුම පුරා ඇවිදින අතරේ අපටම ගැලපෙන්න බදුල්ල රෙක්ස් හෝල් එකේ, 'සූර චෞරයා' බෝඩ් එකක් ගසා තිබුණි. නවය මාරේ ෂෝ එකට සෙට් වුනාම පැය තුනක් හමාරක් ගාමිණීගේ කඩු පයිට් වලට විසිල් ගහන්නට පුළුවන් වූ නිසා, ඒකෙන් ඉබේම රෑ වෙනතුරු අවදිව ඉන්නා කොටස සම්පූර්ණ විය.

එකා එකා නිදාගන්නා ප්ලෑන් එක නම් ඒ විදිහටම කෙරුණායි මට මතක නැත. එහෙම වුණත් ඇඳුම් බෑග් එක කිටි කිටියේ ඔළුවටම තද කරගන, අත් දෙකෙනුත් අල්ලාගෙන නිදා ගත් අපි දෙන්නාගේ සියළු අවයව පහුවදා උදේත් ඒ විදිහෙන්ම තිබුණි.

සල්ගාදු හෝටලෙන් උදේට කාලා, උදේ පළවෙනි බස් එකෙන් ලුණුගල ගිය අපි දෙන්නා, එදා උදේ විජය චිත්‍රාගාරයට ගොඩවෙද්දී වෙලාව උදේ නවය විතර වෙන්නට ඇත. ස්ටුඩියෝ එකේ අයිති කාරයා මාතර මනුස්සයකු වූ එඩී විද්‍යාරත්නය. එයාගේ ලොකු දුවගේ කැම්පස් යාළුවන් දෙන්නෙක් මෙහෙම කොළඹ හිට ලුණුගලටම ආ එක එයාට නම් ඉහේ මල් පිපුණු තරම් සතුටු කාරණයක් විය. මොන දීපංකරේ කොහේ ඉඳ මොකට ආවා ද අහන්න බලන්නත් කලින්, දවල්ටත් කාලා, රෑටත් ඉඳලා හෙට දිහාවේ නිවාඩුව යන්න පුළුවන් නේ කියන පමණට අපේ වෙන්ඩ මාමාට මාවත් මගේ සපෝට් කාරයා වූ ප්‍රසාද්වත් අල්ලා ගියේය.

ස්ටුඩියො බරාඳයේ ඇඳි පුටුවල වාඩිවී සිටි අප දෙන්නාත් සමග, ඒ දවස් වල එහේ කතාබහේ මාතෘකාව වූ එයිට දවසකට දෙකකට කලින් අවට ගමක සිදුවූ තරුණ යුවලකගේ සිය දිවි නසාගැනීමේ සිද්ධිය කියන්නට ගත් එඩී මහත්තයා ගේ නිගමනය වූයේ ඒ වගේ සිද්ධි වලට මූලික හේතුව තරුණ අයගේ අදහස් උදහස් තේරුම් නොගෙන ඒ සම්බන්ධයට වින කරන්නට ගිය උන්ගේ අම්මලා තාත්තලාගේ මෝඩ කමය. තැනේ කාලයේ හා වෙලාවේ හැටියට ඒ වොලිබෝලය උඩට උඩට නග්ගලා ඩෑෂ් ගහන එක නොකර ඉන්නේ කොහොම ද?

තාත්තලා එහෙමය. හිතේ දෙකක් හංගාගෙන කතාවට තව එකක් කියන පුරුද්දක් එයාලාගේ නැත. ඒත් ඇත්තම කාරිය නම් එඩී මහත්තයා අපේ ගමනේ පසුබිම් කතාව ගැන හාං කවිසියක් නොදැන හිටීමයි. මේ කතා බහ මෙහෙම යන අතරේ ඇවිත් ඉන්නේ කවු ද කින්ද මන්ද ආදී කාරණා පිළිබඳව හොඳ අවබෝධයක් තිබූ මනමාලිගේ අම්මා නොහොත් මගේ වෙන්ඩ නැන්දම්මා, මට මතක හැටියට තේ බන්දේසියකුත් අරන් සාලයට ඇවිත් ගියාය. අපේ බාප්පලා කියන අර නූර්ති සිංදුව වැරදි විය යුතුය, නැත්නම් උඩරට ඈයෝ ඒ සිංදු දන්නේ නැතිය කියා හිතුණේ, එයා ඇවිත් අපේ මූණු බලලා ගියාට පස්සේ ප්‍රසාද් හෙමිහිට මගේ කණට කර "අපි ඉක්මනට යං මචං" කියා කිව් වෙලාවේය.

යනවා ය කිව්වාට ලුණුගලින් යන එකත් ලේසි පාසු වැඩක් නොවේ. එක අතකින් තාත්තාගේ රෑටත් නැවතිලා යන පෙරැත්තය ය. අනික් අතින් ආපු කාරණාව එහෙම ආපු ගමන් හැරී යන්නට පුළුවන් කාරණාවක් නොවීම ය. එයිටත් වඩා, ලංගම බස් කියන්නේ අපි හිතන හිතන වෙලාවට යන එන වාහන වර්ගයක් නොවීම ය. කරුණු කාරනා එසේ වූ හෙයින්, දවාලට කාලා බිබිලෙන් මොණරාගලට ගිහින් කොළඹ බස් එක අල්ලන්ඩ තීරණය වූ අතර, ඇත්තටම සිද්ධ වුනේ නම්, එදා රාත්‍රියේ බිබිලේ නිදාගන්ඩ තැනක් හොය හොයා ඉඳලා, අන්තිමේ කුලී කාමරයක රෑට ඉඳලා, පහුවදා උදේ මයියංගනේට ගිහින් එතනින් දහ අට වංගුව පහුකරලා නුවරට ඇවිත්, නුවරින් කොළඹ ඒමයි. ඒක වෙනම දවසක වෙනම සටහනක් තියන්නට දිග කතාවකි.


අද මේ සටහන එදා එක බැල්මෙන් අපි දෙන්නාගේම සියොලඟ හිරි ගඩු පිප්පවූ අම්මා, අද මගේ නැන්දම්මා ගැනයි. මේ අවුරුද්දේ මාර්තු මාසයේ අසූ අවුරුද්ද සපිරූ, මානෙල්ගේ අම්මා වූ නිසා විද්‍යාරත්න වූ, සෝමලතා ඒකනායකට මේ වසරේ ලැබුණු ඉහලම තෑග්ග, අපේ පුතාගේ කුළුඳුල් දූ සිඟිත්තගේ නමට ඇගේ නමත් ඇතුලත් වීමයැයි සිතමි. 

ඒ රෝස පොපි මල ගැන මෙතැන ලියා තිබේ. අම්මලා කියන්නේ දූ පුතුන් ගැනම තැවෙනා අය ය. දැවෙනා අය ය. ප්‍රසාද් වීරසේකර නොහොත් වීරයා ලියූ පහත පදවැලට තනුවත් සංගීතයත් මුසු කලේ බිබිලාදෙණියේ මහානාම හාමුදුරුවන් ය. අම්මා ගැන ගයන්නේ එදා ඒ ගමන එක දෙක වී, තුන හතර වී, කසාදයකින් කෙලවර වී අම්මා කෙනෙකුවූ, අර අම්මාගේ දෝණියැන් දෑය. බදුල්ලේ පාරවල රෑ තිස්සේ ඇවිදින්නටත්, රෙක්ස් හෝල් එකේ සූර චෞරයා බලලා, මුතියංගනේ නිදාගෙන, සල්ගාදු එකෙන් උදේ ට කාලා, පාන්දර බස් එකේ ලුණුගල ගියේ ඈ නිසාය. ඇයත් අද අත්තම්මා කෙනෙකි.

ජීවිතය ගමනක් මිස දුෂ්කර ක්‍රියාවක් නොවේ.


Continue Reading...

Monday, July 17, 2017

නොම වෙයි මහළු




දැක ඇද්ද කිසි දිනක
වියපත්ව ජරපත්ව

අඩ දැණිව සුසුම්ලන
මහළුවූ ගිනි සිලක්...?
රත් පුළිඟු වී තිබෙයි
නෙත් වැසී නිහඬ වී
කැකුළු මල් සේ නිදා
පිපෙන්නට අර අඳියි
ළදරු වී වැඩෙනු මිස
තරුණ වී මියෙනු මිස
කිසි දිනෙක කිසි විටක
වියපත්ව ජරපත්ව
අඩ දැණිව නොපවතී
ගින්දර...!

Continue Reading...

Friday, July 14, 2017

උපේක්ෂාගේ අළුත් කවි පොත - සුසුම් නාඳුනන අප දෙදෙන


චිරාත් කාලයකට පෙර හවස්වරුවල බස් එකක එල්ලෙන්නට තුන්මුල්ලේ තැප්පෙන වෙලාවල, එතැන රතු එළියට නැවතෙන අළුත් පහේ මෝටර් රථවල රෝද දෙස නැවී පහත්වී දෑස් දල්වා බලා ඉන්නා සෙල්ලමක් කරන්නට අපි පුරුදු වී සිටියෙමු. එසේ හිඳිමින් ලඟ ඉන්නා එකෙකුටත් අත දික්කර පෙන්නා මවිත වූ බවක් පලකර රිය පදවන්නා දිහාත් මවිතයෙන් බැලීම ඊලඟ තලය වෙයි. ඉලක්කය රථයේ රෝදවල මොකක්දෝ අභව්‍යයක් පවතින්නේ යැයි රියදුරාට ඉඟියක් දීම යි.

මේ සෙල්ලමට අහුවන කවුරුවත් රථය නවතා බහින්නේ නැත. එහෙත් හිතේ ඇතිවන සැකය අපට උන්ගේ මුහුණු වලින් පෙනෙයි.

ගමනක් යන අතරතුරක කෙනෙක් හෝ පිරිසක් පාර අයිනේ නැවතී එකම දිශාවක් බලා ඉන්නවා දැක්කොත් අපේ සිත් වල ඇතිවන්නේ ද එවැනිම වූ විපිලිසර බවකි. අපටත් නැවතී බලන්නට ආශා සිතෙයි. බොහෝවිට අපි එසේම කරමු.

වෙසක් සඳ
නිවෙන දැල්වෙන
විදුලි එළි මැද
වෙසක් සඳ
නිහඬවම ගගනත
(පළිඟු කැට - 29)

 උපේක්ෂා ඉමාලි මේ කෙටි කවිවලින් කරන්නේත් පාඨක සිත අරවාගේම කුතුහලයකින් පිරවීමකි. ඕ, අමුතුදේ මවා පෙන්වා අප වසඟ නොකරන්නීය. නානා විධ උපමා රූපක වර්ණ වලින් කඩ ඉරි තිත් බෝල පාටකර අප මවිත නොකරන්නීය. නිවෙන දැල්වෙන විදුලි බුබුලින් රටා මවන වෙසක් තොරණ දෙස බලාහිඳිනා ඇය සෙමෙන් නෙත් හරවා අහස මැද නොසැලී දිලෙන වෙසක් සඳවත අපේ නෙත් මායිමට හසුකරවන්නී ය.

මේ සරල කම තුල රැඳුණු ගැඹුර විඳින්නට නම් අපත් ඈ සමගම නැවතී බැලිය යුත්තෝ වෙමු.

උපේක්ෂාගේ ඒ මුල් කවි එකතුවේ පළිඟු කැට තුලින් පෙරී ආ දේදුනු සිතුවම් මුලින්ම මා කියවූයේ මුහුණු පොතේ ඇගේ සටහන් හරහා යි. එතැනට ගොඩවෙන හැම විටකම පාහේ අළුත් යමක් ලියා ඇද්දැයි හොයා පෙරලා කියවන සිරිතකට මගේ සිත යොමුවන්නට තරම් ඒ පබැඳුම් මිහිරි වූයේ ය.

උපේක්ෂාගේ රචනයන් තුල මා දකින මේ නිසලව නෙත් කොණින් යමක් පෙන්වීමේ ගුණය ඇගේ කෙටි කවිවලටම සීමා නොවෙයි. පේලි තුන හතරේ කෙටි කවියක් නුවූවත්, පහත සබඳියේ ඈ "අපේ තාත්තා" ගැන ලියන්නේ ද ඒ නිහඬ සංයමයෙන්ම යැයි මම හඟිමි.

https://lokuakuru.blogspot.ca/2017/04/blog-post_5.html

උපේක්ෂාගේ  දෙවැනි පොත 'සුසුම් නාඳුනන අප දෙදෙන' වූයේ ඇයිදැයි ඇසූ විට ඕ ඒ නම් තැබිල්ලට පාදක වූ පද දෙකක කෙටි කවියක් ලියා එව්වා ය.

"මේකට මේ නම තිබ්බෙ ඇයි? පොතේ එන කවි පෙලක නමක් ද? කවිය එවනවා ද මට?"

"ඉන්න අයියෙ එවන්නම්"

සුසුම් දෙක තුනක දුර
නාඳුනන අප අතර

"මේ කවියෙන් තමයි නම හැදුනෙ. කාංචනයි නිලන්ත අයියයි තමා නම හැදුවෙ. නමත් කවියක් වගේ"

"ඔව්..."

මෙවැනි දේ විඳීමට වාසනාව තිබෙන්නටත් වාසනාවක් තිබිය යුතුයැයි මම සිතමි.

සුබ ගමන් උපේක්ෂා... ඔබේ ගමන ඇරඹී අවසන්. මේ දෙවෙනි පියවරයි.
Continue Reading...

Tuesday, June 13, 2017

සීතල පිණි මත මල් පෙති විසිරෙන ....

මුහුද හැමදාම රළ නැගුවත් ඒ එකිනෙකක් එකිනෙකට වෙනස් වෙයි. ගඟ දියට ⁣මොනයම්ම අයුරකින් හෝ දෙවරක් බැසිය හැකි වුනත් එකම මුහුදු රළක් දෙවරක් නොපෑගෙතැයි මට සිතෙයි. එහෙත්අපි ඒ රළම නැවත බිඳී වැතිරෙන තුරු වෙරළ වැලි කතර දෙස බලා සිටින්නට ප්‍රියැත්තෝ වෙමු. ජීවිතය විඳිනවාය ක්යන්නේ මෙවන් වේලාවලට යැයි මම සිතමි. මේ විඳීම් නම් නැවත කියන්නට ලියන්නට ගියත් ඒ ව්දිහෙන්ම කියවෙන ලියවෙන දේය. ඉතින් මේ සටහන අපේ ඉතිහාස කතාවේ උත්පත්ති පරිච්ඡේදය මේ සිදුවීමට තිස් අට වසරක් පිරෙන අද නැවත මෙතැන මෙසේ අවුණමි. ප්‍රේමය නම් ජීවිතයම මිස අන් කිසිවක් නොවේ.





එඩ්වඩ් තිමති ජයකොඩි ගායකයෙක් ලෙස ඉදිරියට ආවේ ගුවන් විදුලියේ වෙළඳ සේවයේ පිබිදෙන ගායක පරපු‍ර වැඩ සටහනෙන් බව මගේ මතකයයි. මට මතක හැටියට මේ වැඩසටහන කාලයක් ඩී. එස්. අයි. පිබිදෙන ගායක පරපුර වී තිබිණි. ඩී. එස්. අයි කොම්පැණිය නිපදවූවේ විකුණුවේ ‘සපෝටර්’ ය. දිය ලණුව වෙනුවට ඉලාස්ටික් පටියක් යොදා තට්ටම් හරහා දුවන තවත් පටි දෙකකින් සපෝට් කල මේ පිරිමි යට ඇඳුම ඒ කාලයේ අපේ කොල්ලන් අතර ‘රට අමුඩය’ කියා ප්‍රචලිත වී තිබුණි. මේ විදිහෙන් එදා අද ගැන හිතන විට ගායකයින් ගායිකාවන් දොරට වැඩීමේ කර්තව්‍යයෙහි මහ වෙනසක් සිදුවී තිබේද යන්න පිළිබඳව සියුම් සැකයකුත් හිතේ ‍කොඳුරයි.

එඩ්වඩ් අපූර්ව ගායන කුසලතාවයකින් තරුණ අපේ සිත් සතන් ඇද බැඳගත්තෙක් වීමට වැඩි කලක් ගත නොවී යැයි සිතමි. හැත්තෑව දශකයේ අග භාගය පමණදී එඩ්වඩ් හඳුනා ගන්නටත් යම් දුරකට ඇසුරු කරන්නටත්, අදටත්, ලඟින්ම නොවුනත්, හිතවතෙක් යැයි කියන්නට පුළුවන් හිතවත් කමක් තියාගන්නටත් තරම් ඒ හමුවීම දුර ගෙන යන්නටත් ලැබීම සතුටකි.

මේ සතුට නිරනුමානයෙන් සිතට ගෙනෙන ඉහත පද පේලිය මගේ සිතට සමීප වූ සිදුවීම් අදට අවුරුදු තිස් එකක් පරණය. එහෙත් තවමත් සුවඳය. සිංදුවේ කියැවෙන්නා වගේම මේකත් පෙරුම් පුරා පෙරුම් පුරා කල හමුවීමක කතාවක්ම විය යුතුය. පෙර ආත්ම ගැන කියන්නට තියා මේ ආත්මයේ සිදුවීම් වටහා ගන්නට තරම්වත් හිත දියුණු කර නැති බැවින් පෙරුම් පිරුවාය කියන හිතිවිල්ල මිස මොන ආකාරයකින් ඒ ක්‍රියාව සිදුවුණාද කියන්නට නම් නොහැකියි.

ඉතිහාසය නම් අපට අපේ ජීවිතම වෙයි. රට කරවූ රජුන්ගේ සාහසික කම්, ආලවට්ටම් සහිතව ලියා තබන්නාවූ පොත් ඉතිහාසය ලෙස කටපාඩම් කරවූ අපට අපේ ඉතිහාසය අප දන්නා දුටු ලෙසින් ලියන්නට කාලයකි මේ. ඉතින් වයිවාරන්න කතා වලින් අන්තර් ‘ජංජාලය’ (මේ වචනයත් ඇහිඳ ගත්තේ ජංජාලයෙන් මයි) හැඩ කරන සිංහල ලියන්නන්ගේ කතා අතරට අපේ කතාවත් එකතු කරන්නට අද දවස හොඳයැයි අද උදේ මට ලැබුණු ඊ මේල් පණිවිඩයක් මතක් කර දුනි. දහසකුත් කතා අතර තවත් එක කතාවක් සිද්ධියක් හෝ තලත්තෑනි යුවලකගේ පරණ පෙම් හෑල්ලක් ලෙසම පමණක් කෙනෙකුට පෙනෙන්නට පුළුවන් නමුත්, මේ කතාව අද දවසේ අපට, එක්ටැම්ගෙයි ගැබ්බර වූ උන්මාද චිත්‍රාගේ ත් පඬු අබාගේත් පුළුල් තිර කතාවට වඩා හිතට සමීපය. ආදරණීයය.

මේ සටහන සාහිත්‍ය කෘතියක් ‍නොවේ. බොළඳ පෙම් කතාවක ජවනිකාවක් සේත් ‍දකින්නට හැකි මුත් ඒ බොළඳත්වය තුල සැඟවුණු අව්‍යාජ ගැඹුරක් මම දකිමි. එසේ වන්නේ මේ සටහනට පාදක වන වකවානුවත් අපේ ජීවන පසුබිමත් එක්කර සසඳන කල; අපේ ජීවිත පිළිබඳව තීරණ ගැනීමට, වගකීමකින් යුතුව තීරණ ගැනීමට, අපට ඇති අයිතිය අප විසින්ම සාක්ෂාත් කරගැනීමත්, ඒ තීරණ විසින් වෙනස් කරනු ලබන්නාවූද අනාගතය නම්වූ සොඳුරු නමකින් හඳුන්වන්නාවූද කාලාන්තරය දෙස එඩිතරව බලන්නට අපට තිබූ හැකියාව අවබෝධ කර ගැනීමත්; මේ මහා විශ්වයේ සිදුවීම් අතර අල්පේච්ඡය වූ මේ සිදුවීම තුලින් පිළිබිඹු වන බැවිනි.

කරුණාසේන ජයලත්ගේ ‘ගොළු හදවත’ අප කුඩා කාලයේ බොළඳ නවකතාවක් විය. අනතුරුව කුමාර කරුණාරත්න ලියු කතා පුස්ථකාල වලට වැද්ද නොගන්නා බාල කථා විය. එංගලන්තයේ නාඩගම් කාරයෙක් වූ ෂේක්ස්පියර් ගේ ‍රෝමියෝ ජුලියට් අග්‍රගණ්‍ය පෙම් කතාවක් වන විටත් අපේම ඉතිහාසය අලලා ලියැවුණු ‘රෝහිණී’ වැනි කෘති පාඩම් පොතක් තරමට ඉහල යනවිටත් අපේ ලෝකයේ අපේම කොළු කෙල්ලන් අතර ආදරය දළු ලෑ ලියලූ ආකාරය බොළඳ දේ යැයි සිතන්නට අපට උගන්වා තිබිණි. ඒ එසේ වතුදු, ජීවිතය නම් මේ යැයි යම්තාක් දුරකට හඟින්නට තරම් හිසේ කෙස්සේ පාට මැකී ඇති අද, ආදරය නම්වූ අකුරු හතරින් සටහන් වෙන්නාවූ සිතිවිල්ල, හැඟීම, චින්තාව, මානසිකත්වය, හෝ වින්දනය තරම් අපේ ජීවිත හසුරුවන්නාවූ අන් දෙයක් නොමැත්තේය යන්න පසක් කර ගැනීම හැර මා උගත් අන් දෙයක් නැතිය සිතෙන්නට තරම් මම වාසනාවන්ත වී සිටිමි. ඉතින් මේ සටහන ඒ හිතිවිල්ලට සාක්ෂිය.

මගේ හිතට ඉතාමත් ආදරයෙන් සමීප වූ කෙල්ලකට 1979 ජූනි දහතුන් වෙනිදා මා හමුවී කතා කරන්නට නොහොත් ‘දෙයක් කියන්නට’ වුවමනාවක් ඇතිවී තිබුණි. කොළඹ සරසවියේ ‍තර්ස්ටන් පාරේ ගේට්ටුව අද්දර සල් ගහ ලඟින් පටන් ගෙන රීඩ් මාවතේ ගේට්ටුව ලඟට එන තුරුත් මේ වැදගත් දේ කියන්නට තරම් නිවනක් ඇති තැනක් හමුවුණේ නැත. වඩාත්ම හේතුව වූයේ මේ අති වැදගත් කතාව ‘මෙහෙම බෑ, වාඩිවෙලා කියන්න ඕනි’ කතාවක් වීමයි. එදා හවස කොළම්පුර සරසවි මාතාව, ඒ මග දිග හැමතැනම ගල්වැටි, කොට බිත්ති හා ගස් යට වූ බංකු ආදියෙහි, සිය දූ පුතුන් විවිධ ඉරියව් වලින් වාඩි කරවා, අපේ මේ ඉතිහාස කතාවේ මෞලි මංගල්ලයට දායක වන්නට සිය අකමැත්ත පලකරවා සිටියාය.

නිස්කලංකයේ වාඩිවී ඔහේ බලා ඉන්නට පුළුවන් තැනක් හැටියට ඒ දිනවල මට මතක තිබුණු තැනක් වූයේ කොළඹ පුරහල ඉදිරිපිට විහාර මහදේවී උයනේ බංකුය. එක් එක් කාලවල එක් එක් වෙස් ගත්, වික්ටෝරියා පාක් ලෙස ඉපදී පහු කලෙක නිරනුමානයෙන්ම ජාතිකාලයේ හුලඟ වැදී විහාර මහදේවී උයන වූ මේ බිම්කඩ, මේ කාලය වනවිට හැත්තෑහතේ ප්‍රබෝධයෙන් ප්‍රමුදිත වී පුංචි ඩිස්නිලන්තයක් වෙන්නට පෙරුම් පුරමින් අත් පා හොලවමින් තිබිණි. සුපිරිසිඳු ප්‍රේමයේ දිය උල්පත් සොයා ගත නොහැකි වූ හෝ ඒ උල්පත් ජලයට වැඩිමනත් සැර දෙයක් හොයන්නන්ට සරණ වෙන්නට ජීවිතයේ කටුකත්වයෙන්ම උසි ගන්වන ලදුව, සැදී පැහැදී සිටි ලාලිනියෝත් ඒ වෙළඳ ගණුදෙනු සිදුවූ කැලෑ මංඩිත් එලි පෙහෙලි වී, උයන වටා වූ යකඩ වැට අළුත් කොළපාට තීන්ත තට්ටුවකින් දිදුලමින් තිබිණි. කුඩා දරුවන් අතින් අල්ලාගත් අම්මලා තාත්තලා උයන වටා රවුමට යන බබා කෝච්චියේ රවුම් ගිය කාලයකි ඒ.

රීඩ් මාවතෙන් බස් එකක එල්ලුණු අපි විහාර මහ දේවියේ බුදු රුව පසු කර අපි වෙනුවෙන්ම කැපවී මග බලා හිටි ඒ සිමෙන්ති බංකුව වෙත ලඟාවූ වෙලාව වන විට හීන් පොද වැස්සක් වැටෙමින් තිබුණි. එහෙත් අපට කුඩයක් තිබිණි. දෙන්නාම වැහෙන්නට කුඩය අල්ලන්නට වාසනාවන්ත වන තරමට මගේ උරිස් ඇගේ හිසට වඩා උස්විය.

අහන්නට ලැබෙන කතාව මොකක් වගේ වේදැයි හිතිවිල්ලක් හිතේ තිබුණ මුත්, ඒ දෙබස් ඛණ්ඩය ඒ විදිහෙන් අහන්නට ලැබේයැයි මම කවදාවත් බලාපොරොත්තු ව නොසිටියෙමි.

“ මට ඔයාව ඕනි...!”
“කොච්චර කාලෙකටද?”
“හැමදාට..ම... නෑ මැරෙණ කම්ම...!”

මෙතැනට කෙදිනකවත් මට නම් වචන වලට නැගිය නොහැකි, යන්තම් නල දතක් පෙනෙන තරමට සිනාසුණු, නිකටෙහි පෙනෙන නොපෙනෙන වලක් රැඳි හිනාවෙන ඇස් දෙකක් දිදුළන මුහුණක පිපුණු ආයාචනාත්මක බැල්මක් සටහන් විය යුතුය. වචන වල තේරුම්, විශේෂයෙන් ලිඛිත වචන වල තේරුම් සීමිතය. චිත්‍ර, චිත්‍රපට, මේ හැමදේම එහෙමය. එහෙත් යථාර්තය නම් ඇස් ඉදිරිපිට සිදුවන දේය. ඇස් ඇතුලත අප දකින්නාවූ දේය. හිත් ඇතුලත අප හඟින්නා වූ දේය.

විභාග වර්ග කීපයක් තිබේ. ටොම්බෝලා හෙවත් බින්ගෝ කාඩ් පතක ඉලක්කම් පාට කරන්නා සේ උත්තර ලියන බහුවරණ ප්‍රශ්න පත්‍ර, සියළු වැඩ, කරපු කටු වැඩ පවා අවුණා ඉදිරිපත් කලයුතු දීර්ඝ තර්ක විතර්ක හේතු නොහේතු දක්වා පිටු හත අටේ උත්තර ලිවිය යුතු රචනා ප්‍රශ්න පත්‍ර ආදී සීමිත කාලයක් තුල නියමිත තැනක වාඩිවී නියමිත වේලාවට අවසන් කලයුතු විභාගද, ප්‍රශ්න පත්‍රය ගෙදර ගෙන ගොස් සතියක් පමණ කෑමක් බීමක් නැතිව, නින්දක් විවේකයක් නැතිව, පොත් පෙරලමින් ලියමින් කුරුටු ගාමින් ඉරමින් විසි කරමින් උත්තර ලියන විභාගද තිබේ. උසාවියත් පොලිසියත් කරන්නේත් භාෂානුකූලව බැළුවොත් විභාගම වෙයි.

එකම එක ප්‍රශ්නයක් මුත් උත්තරය සංකීර්ණ වූ බැවිනුත් එක එල්ලේ වචනයකට දෙකකට පිඬු කරන්නට තරම් විෂයය හදාරා නැතැයි හිත කිව් බැවිනුත් සවිස්තරව සිතා බලා උත්තර ගොනු කරන්නට කල් ඉල්ලන්නට මට සිදුවිය.

එදා සිරිපොද වැස්සත් නිල්-කොළපාට අකුලන කුඩේ යටින් ඇවිද ගිය ගමනත්, මගේ මුහුණේ වදින නොවදින හරියේ පිපුණු ඒ සිනාවත් හිනැහෙන දෙනෙතත් තවමත් මා අසලම තිබේ. බොහෝ දේ කතා කල බව මතක මුත් මේ වැකි තුන නම් සඟුන්ට පැවරූ ගල් ගුහාවක කටාරම් කෙටූ පාඨයක් මෙන් සිතට ඇතුළුවන දොරටුව ඉහත්තාවේ ලියැවී තවමත් දිදුලයි.

කතාව එදායින් අවසන් වුනේ නැත. ප්‍රශ්නයට උත්තර හෙවීම ප්‍රශ්නය තරම්ම සංකීර්ණ වූයේ ඇගේ දෙනෙත් තුලටත් වඩා ඇගේ සිත තුලට එබී බලන්නට තරම් සමීපත්වයක් අප අතර තිබූ බැවිනි. නිදහසේ පියෑඹීමක් නොව හිත් තැලී ලේ ගලන කතාවක ආරම්භයක් වීමේ පෙර නිමිති බොහෝමයක් අපේ ජීවිත වෙත බැළුම් හෙලා බලා සිටියහ.

බටහිර වෙරලේ පෘතුගීසීන්ගේ අණසකට නතුවූ අපේ ගම් පලාත්වල බොහෝ දෙනෙක් මෙන්ම අපිදු කතෝලිකයෝ වීමු. කතෝලික ධර්මය අපට අපේ සිත් සතන් වලට පරදේශී ආගමක් නොවේ. කවුරු කොයිලෙසින් අරුත් කිව්වත් ඒ අපිමය. අ‍පේ සිරිත්ය, අපේ විරිත්ය. ඕ, දකුණේ මාතර උපන් පියෙකුටත් උඩරට බණ්ඩාරවෙල උපන් මවකටත් දාව සැදැහැවත් බෞද්ධ පවුලක කුළුඳුල් දියණියව ඉපිද සිටියාය. ජීවිතය මේ තරම් අකාරුණික වේ යැයි මම කිසිදාක නොසිතුවෙමි. එදා දවසේ, ඉදිරියට සිදුවිය හැකි බොහෝ දේ පිළිබඳ චිත්ත රූප මගේ මනස පුරා පිරී ගියේය. එහෙත් අනාගතය යනු අප විසින් අපට හැකි පමණින් ගොඩනගා ගත යුත්තක් වගත් මටම මිස අන් ක‍වරෙකුටවත් උත්තර දීමට මා බැඳී නැති වගත් මම දැන සිටියෙමි.

තීරණ ගැනීමේ පහසු ක්‍රමයක් මට තිබිණි. හාෆ් ෂීට් එකක් දෙකට බෙදා ‘ඔව්’, ‘නෑ’ කියන්නට හේතු ලැයිස්තුවක් ලිවීම කොහෙන් හෝ පැමිණ පිලිවෙතක් සේ මගේ බො‍හෝ කාර්යයන් වලදී සිදුවෙමින් තිබිණි. එදා සටහනේ නෑ කියන පැත්ත ඉතා ඉක්මනින් පිරී ගියේය. එහෙත් ඒ සියල්ලට වඩා බරින් වැඩිව තරාදි කෝප්පය පිරවූ එක් හේතුවක් අනික් පැත්තේ තිබිණි.

“මට මානෙල් ඕනි”

මේ සියල්ල සැලකීමෙන් පසු හිතට එකඟව දවස් දෙකකට පසු ‘හා’ කියන්නට මට පුළුවන් වූ නමුත්, ඒ වනවිට අහිංසක‍යකුට අනවශ්‍ය ලෙස කරදර කිරීමේ කම්පාවට යටත්ව ඉල්ලීම ඉල්ලා අස් කර ගැනීමේ තීරණයක් වඩා වැදගත් වූ තැනක අනුමත වී තිබිණි.

දිනපොතේ පිටු හතර පහක් එකට අලවා වසා දමා මම සරසවියේ අවසාන විභාගයට පාඩම් කළෙමි. ඇයත් එසේ ම කලාය. ඒ කාල සීමාවේ එකිනෙකාගේ ශක්තියද ධෛර්යයද අපිම වීමු.
ප්‍රශ්නය නැවත ඇසුණේ විභාග අවසන්ව අවසාන විභාගයට පසුව මිතුරු මිතුරියන් හා එක්ව ‘මොණරතැන්න’ නරඹා ඈ ඇරලන්නට බෝඩිමට යන අතර තුර දීය.

‘කෙල්ල මට මොකද කියන්නෙ? තාමත් මාව ඕ‍නිද?’
‘ඔයා මොකද කියන්නෙ?’
‘මට නම් ඕනෙ’
‘මටත් එහෙමයි’
‘එහෙනම් හෙට වසන්තයේ දවසක්...?’

එදා කාණ්ඩය එක්වී බලන චිත්‍රපටය කුමක් විය යුතුද යන ප්‍රශ්නය මත දෙකඩ වන්නට ගිය හිතවත්කම් පිරිද්දී තිබුණේ පසුදාට සියල්ලන්ම එක්ව ‘වසන්තයේ දවසකුත්’ බලන පොරොන්දුව මතය.

සමුගන්නට කලින් මගේ අත සිඹගන්න දැයි ඈ ඇසූ මොහොතේ මා දුටු ආදරය තවමත් මම මගේ නෙත් අසලම දකිමි. එදා මෙදාතුර අපි දෙන්නා එක දිගට තුසිතයේ, සුයාමයේ සැරිසැරුවා නම් නොවේ. ඇගේ වරලස පරසතු මලින් ගවසනවා තියා හරි හමන්, මා කියන්නේ අපේම නෑ හිතවතුන් ගේ මිම්මෙන් හරිහමන් මාලයක් කරාබුවක්වත් මිලට ගත්තා මට මතකක් නැත.

ඒ එසේ වෙතත් අද මේ දවසේ මේ වචන ටික, මේ පහල ඇ‍‍විණෙන සටහන, මෙසේ දකින්නට තරම් මම වාසනාවන්ත වී සිටිමි. ඒ මගේ හොඳකටත් වටිනාකමකටත් වඩා මට ජීවිතය ඉගැන්වූ ගුරුවර ගුරුවරියන්ගේ සමත් කමය කියා හිතන්නට මම කැමැත්තෙමි.
ඉතින් වෙන කාගෙන්ද... මා උගත්තේ ආදරය...?

-------------------------------------------------------------
ආදරෙයි තවමත් !
අද ට හරියටම අවුරුදු තිස් එකකට කලින් දවසක හැන්දෑවේ
මට වාඩි වෙන්න තැනක් හොයා දෙන්න, උදව් වෙන්න
මා එක්ක ඇවිත්
පටන් ගත් මහා දිග ගමනේ කෙළවර දකින තුරු
එදා වාගෙම ආදරෙන්
අදට ත්, මා ළඟින් ඉන්න
එදා මෙදා තුර, අපේ ජීවිත වල දැවටුණ
සතුටු සිනා රැළි වගේම දුක් කඳුළැලිත්
තුරුළු කරගෙන
මගේ මුළු ජීවි‍ෙත්ට ම
නවාතැනක්, හෙවණක් වුණ
මගේ ම ආදරණීය රන්සිරිමල්,
(ඔව්! වචනයේ පරිසමාප්තාර්ථයෙන් ම)

සිනහවමයි කඳුළත්
දුකම තමයි සතුටත්
කියන පාඩම මට කියා දී
ඔය හිතේ හැමදාට ම
ලැගුම් ගන්නට ඉඩ දුන්නාට
ආදරෙයි තවමත්
එදා වාගෙ ම නැතත්
ඊටත් ටිකක් වැඩියෙන්.......!

මානෙල්

2010.06.13

Continue Reading...

Thursday, June 8, 2017

සීමිත ලොවකට අසීමිත කවි තබා ගිය දිලිසෙන පියවර, සමර

- මාලතී කල්පනා ගේ මුහුණු පොත් සටහනකි -




සීමිත ලොවකට අසීමිත කවි තබා ගිය දිලිසෙන පියවර, සමර
_____________________________________
ගෙවී ගිය නව වසක් පුරාවට සියවරකට වැඩිය පෙරළා බැලුණු පොතකි. දහ අට මසක් පුරාවට මගහැරුණු අකුරක් වේ නම් සොයා ගනු පිණිස ස්පර්ශ කළ හැකි වේ දැයි වරින් වර අතගා බලන නමකි. ඒ එක කවිය වරක් කියවූවොත් සිය වරකි.
සිතෙයි නම්
දොර කවුළු වසාගෙන
සිටිය යුතු යැයි
එසේ කළ මැන
මම සිටින්නෙමි
විවෘතව
උමඟ කෙළවර
එළිය ඇති තැන
අසීමිතව...
(එක කවිය සිය වරක්-2009)
කල් ඇතිව එසේ කියා තබා දෙදහස් පහළොවේ සැප්තැම්බර් මාසයේ දවසක සමර විජේසිංහ නො දන්වාම සිය දිවි නන්දිතය නිම කොට තිබුණි. ඔහුගේ අසීමිත කවි ගැන දැනෙන දෙය ලිවිය යුතුයයි බොහෝ වර සිතුවද නො ලිව්වේ ඒ තුංග කවිවලට ක්ෂුද්‍ර මාතින් අඩුවක් වෙතැයි යන බිය මිස අන් කිසිවක් නිසා නොවේ. කවි විඳිනු මිස විචාරන මගක් නො දන්නේ වන බැවින් විඳුම පමණක් මෙහි ලියා තබමි.ඔහු ලියා පළ කළ කෙටිකතා පොත් පහ ගැන මෙහි ලියන්නට මගේ මඳ දැනුම සමත් නො වූවද ඒවා අපූර්වතම වූ ශෛලියකින් සිංහල කෙටිකතාවෙහි වෙසෙස් සළකුණු සනිටුහන් කර ඇති බැව් ඒවා කියවීමෙන් සහ ඒ ගැන ලියැවී ඇති සීමිත විචාර කිහිපය කියවීමෙන් වටහා ගත හැකි වනු ඇත.
සමරගේ කවි ඉගැඹුරු දාර්ශනික මානයන්ගෙන් ජීවිතය විනිවිදින්නේ ඉතා සරළ බසකිනි. මහා අරුතක් සරළ වදන් කිහිපයක් තුළ හොවා පෙර නොවූ විරූ අපූර්වත්වයකින් නිමැවෙන ඒ කවි කියවන්නා කම්පනය කරන්නේ බලාපොරොත්තු නොවූ අයුරිනි.
සමහර නිශ්ශබ්ද රාත්‍රීවල
හැර බලමි උඩුමහල කවුළුව
අසල් වැසි ගෙවල්
සතුටින් පිරී ඇත්දැයි
ඔහුගේ කවි, චිත්තාභ්‍යන්තර හැඟීම් ද සන්තානගත දැවීම් සහ පෙරළි ද ජීවිතය යනු කුමක්දැයි ඔහු ද අපද සෙවූ සොයමින් සිටිනා දෙය ද වටහා ගැන්ම පිණිස බොහෝ වර වර ගැන්වුනේය. ඒ තුළ සීමා මායිම් නො ඇඳි ප්‍රේමයේ දහසක් මල් ද ලෝකය විසින් තනනු ලැබුවා වූ සීමා ප්‍රාකාර ද සිත්තම් වුනේ ය. අසීමිත බව ම ඔහුගේ කවියෙහි ලකුණ විය. ප්‍රේමයෙහි ද ජීවිතයෙහි ද සීමා රහිත පැතිරුණ බව මනරම්ව දකිමින් ඒ නෙක වර්ණිත චිත්‍ර සංයමයේ පින්සල් තුඩින් පෑ ගැන්වූයේ ය.
කුලක ඇත සම්මත
යෙහෙළිය පෙම්වතිය සුන්දරිය යැයි
නම් කරන ලද
ඔබ අයිති නැත කිසිවකට
සබා මැද කිව නොහැකි
බැඳීමක් ඇති මිසක
ජීවිතය නම් වූ දෙය
උරුම කළ දේය මේ අපට
______________
වැසිවලාහක
දිගු කාළ කේශිය
නුඹට එරෙහිව මම
සෙවිලි කළෙමි පියස
මනා ලෙස
ඉදින්...?
බලව
යළි තෙමනු හැකිදැයි
මා ඇතුළු සිත
ගේහසිත ජීවිතයේ ශුෂ්ක ඉම් සහ කෙම්බිම් ද බන්ධනයන්හි සොඳුරු සුඛ හා හා දුක්ඛ නිමේෂයන් සේ ම අප යා යුතුයයි නියම කරන ලද මගෙහි වගුළ සුවහසක් හලාහල පාත්‍රයන් ද ඔහුගේ කවියට ප්‍රස්තූත විය.
ආත්මාරක්ෂාවට
ආයුධ සන්නද්ධව
ආපසු ගෙදර එන විට
ඇය අත සමාවේ කඩුවය
ඉදින් මා
කුමකින් පහර දෙන්න ද
ඇයට
_______
කලක් විය අපූරුතම
ඇයට ප්‍රේම කළ
ඇයද පෙරලා ප්‍රේම කළ
හේතු අපමණ තිබිණ දෙදෙනාට
පෙම් නොකර ඉන්නට නොහැකි වුණ
ඉදින් අපි නොනැවතී පෙම් කළෙමු
දිගින් දිගටම
දිගින් දිගටම
ප්‍රේමය පැසී
ඉදී
ගිලිහී
පතිතවන තුරුම බිම
සිය තියුණු උපහාසය ඔහු තනුක කළේ පරිණත ජීවණ දැක්මේ දයා දියෙනි. කිසිවිටෙක ද්වේශසහගත නොවූ ඔහුගේ ලියවිලි මානව ප්‍රේමී වූයේ, ඉසියුම් අවබෝධයකින් යුතුව අවට ලොව යාථාර්තයන් විනිවිදින අතර ම ප්‍රශ්න කළේය. තමන් අනුදත් වෙනස් වූ මගක් විමුක්තියක් ගැන නො මසුරුව ඉඟි කළේය. ඔහු ලද සැම විටෙක භෞතික අත්පත්කර ගැනීම්හි ඇති නිශ්ඵල බව සරළ වදන් කිහිපයකින් කියා පෑවේය. ජීවිතයෙන් පලා යන කලකිරුණු දර්ශනයක් වෙනුවට සිය කවි තුළ සෞන්දර්යමය මාවතක දම් පැහැ මල් අතුරා පෙන්වාලූවේ ය.
අත්හළෙමි ගිරි තරණ
වටෙන් යා හැකි හෙයින්
එකම තැනටම ගමන නිමවෙන
පෙත් මඟකි සොඳුරුතම
වනවදුල් දියකඳුරු පසුකර යන
නැවතෙමින් තැන තැන
සිසිල වැඩි සුළඟක් පමණි
එරෙහි මා සමග
සොඳුර යළි
තරගයට නොදුවමි
ජයගතිමි මේ මඟට බට සැනම
සමරගේ කවි තුළ අපට හමුවන අනෙක් විශේෂත්වය වන්නේ ගැහැණුන් කෙරෙහි ඔහු හෙලනා දුර්ලභ සමවාදී මානවීය දෘෂ්ටිය යි. අප කාටත් ගෘහ දිවිය තුළ ද නිදහස් ශෘංගාරමය බැඳීම් තුළ ද නාමකරණය කළ නො හෙන ස්ත්රී පුරුෂ සබැඳියාවන් තුළ ද එදිනෙදා දිවියේ සියලු තන්හි හමුවන්නාවූ ද සියලු ගැහැණුන් ද මත ඔහු එළන මිත්‍රත්වයේ ද දයාවේ ද සළුව එතරම් ම උණුසුම් ය. සිළිටි ය. එය එක්තරා අයුරකින් කලාව තුළ සම්මත ශෘංගාර එළඹුම් ද ගැහැනිය විෂයෙහි ලා බහුලව හෙලූ නිෂේධනීය දෘෂ්ටීන් ද අභියෝගයට ලක් කරන්නකි.
ඉතා කුඩා විශාල වෙනස
අපට නම්
පහසුකම් ඇත
දුකට බොන
බෙහෙත් ඇත
බෙහෙත් ටිකක්වත්
බොන්නෙ නැති
ගෑනු කොහොම ද
දරාගෙන ඉන්නෙ
_________________________
පින්වත් කුමරුවෙක්
සොයයි පින් මඳ කුමරියක්
කෙටි ඇසුරකින් පසු
වෙන් වෙන්න සුදුසු
_________________________
සිතනවා ඇති මුව දෙනුන්
තරුණ විය එළඹෙත
ඉක්මනින් ගොදුරු විය යුතුයැයි
බාහු බල ඇති
වගෙකුට වළසෙකුට
ජීවිතය තුළ අප වැරෙන් බැඳෙන බොහෝ දෙය පිනි බිඳක් මෙන් දියව යා හැකි බව ඉතාසරළ ලෙස විස්මිතව කියන්නට ඔහුගේ කවිය සමත් විය. කප් සුවහසක් කල් වසන්නට මෙන් සටන් වදින තරගයට දුවන මිනිස් ජීවිත දෙස සුහද උපහාසයෙන් බලා ඔහු මෙසේ කියයි.
කළණ හා කළණ නොවනා මිතුරනි
පරම හා පරම නොවනා සතුරනි
මඳය කාලය
සිත පිරෙන්නට යහළු වී ඉන්නට හෝ විරසකව ඉන්නට
අමතකය දැන්
සිත බැඳුණ කාරණ
සිත බිඳුණ කාරණ
_____________________
කිම ලතැවෙනු
සදා ගත හැකි කොට
අති පුද්ගලික අපායක්
තමාටම
ගැලපෙන විදියට
තියෙනවා නේද
කළමනා සියල්ලම
අත ළඟම
ජනප්‍රිය විලාසිතාවාදී ඇදහිලි ද මවාපෑම් ද සියුම් උපහාසයෙන් දක්වාලූයේ සුක්ෂම අයුරිනි.
බුදුන්ගේ උස!
බිම සිටින අපට
බණ නොඇසෙන තරමට
කියවා අවසන් කරන ලද කවියකට අප ජීවිතය දෙස බලනයුරු වෙනස් කළ හැකි නම් එය කවිය ද ඉක්ම වූ ප්‍රඥාමය විස්මයකැයි සිතමි. සමර සතුවූයේ ඒ විස්මයාවහ නිර්මාණශීලීත්වයේත් බුද්ධියේත් මහිමාවයි. සියක් කවි නො කියවුව ද එකම එක කවියකින් පමණක් වුව පාඨකයා අවදි කරවන්නට සමත් ඒ කවියා නූතන කවිය තුළ සැඟව ගියේ කොතැනදැයි විපිළිසර වෙමි. කාව්‍යමය බවින් ද දාර්ශනික බවින් ද සිංහල කවි ඉතිහාසයෙහි කිසිවෙකුට නොදෙවෙනි වන සමරගේ කවියට සිදු වූ සුවිසල් ම හානිය නම් දැනුවත්ව හෝ නො දැනුවත්ව විද්‍යාර්ථීන් හා විචාරකයන් අතින් ඒවා මගහැරීයාම බව මගේ පෞද්ගලික අදහසයි. ජීවත්ව හිඳියදී ද මිය ගිය පසු ද ලොවෙන් කිසිවක් අපේක්ෂා නො කළ, ක්ෂුද්‍ර ජීවිතයක් පැතූ ඒ විසල් ආත්මයක් සහිත මිනිසාට කවුරුන් හෝ ඒ කවි වැනුව ද නැත ද ඉන් පහළ වන සොම්නසක් හෝ දොම්නසක් නැත්තේ වුව ද ඒ කවි කියවිය යුතු එයින් එළිය ලැබිය යුතු දහසක් මිනිසුන්ට මග හැරෙන දෙය සමරගේ කවියකින් එළිය දුටු අයෙකුට මිස අන් අයෙකුට වටහා ගත නොහැකි වනු ඇත.
සමරගේ නික්ම යාම නික්ම යාමක් නොවන්නේ ඔහු ඉතිරි කොට තබා ගිය ලියවිලි නිසාවෙනි. ඒවා ජීවිත දාහයෙන් වෙහෙසව එන අපටශුෂ්ක කතරක හමුවන සුනිල විල් දියක් මෙන් විටින් විට දිය දෙයි. ඔහුගේ කවි හෝ කතාවල විශේෂත්වය වන්නේ එයින් දැනුම හෝ දැනවුම අපට කාන්දුවන්නේ අප අපට ම විවෘත වන ප්‍රමාණය මත වීමයි. එකිනෙකා පරයා දුවන තරගයම ජීවිතයයි අදහන, අත්පත් කරගැනුම විමුක්තියයැයි සිතන , සිරගත කොට සිරි බැලීම ප්‍රේමය යයි නම් කරන ලෝකයක සමරගේ ඇඟිලි විදාහළ දෑතින් ද සිතුවිලි මුදාහල නිවහල් ආත්මයෙන් ද අසිරිමත් විචිත්‍ර දෑසින් ද මැවූ ඉගැඹුරු සරළ ජීවන සත්‍යය වටහා ගැනුම බහුතරයකට අසීරු වන්නේ නම් එය විස්මයක් නොවන්නේ රේස් නො දුවන සියල්ලන් උන්මත්තකයින් ලෙස හංවඩු ගැසීම අප වසන පොළව මත සාමාන්‍යකරණය වී ඇති බැවිනි.
සමරගේ කවි මිනිසුන්ට අයිතිය. කුරුඳුවත්තේ සිට කටුනායක, චාවකච්චේරිය දක්වා ජීවත් වන ස්ත්‍රීන් ද බැලේස් ක්ලබ් යන අයගේ සිට දුම්රියේ යන ,රේස් කොළ බලන අය තෙක් පිරිමින් ද , අතැඟිලි බැඳුණු නොබැඳුණ, නම් ලද නො ලද බැඳීම්වල විඳින විඳවන සිත් හිමි අය ද ඒවා කියවිය යුතුය. එයින් ලෝකය තව බිඳක් හෝ නිවෙනු ඇත. සුන්දර වනු ඇත.
මගේ රහස ඔබට කියා මින් නවතිමි. ඔබ අදින් පසු දවසක සවස අහසෙහි දම්පාට වලාකුළු අහුරක් දුටුවොත් ඒ සමර ය. ඔහුගේ දිලිසෙන පියවර ය.
දිලිසුන පියවර කීපය
අප එවා ඇත
වරක් පමණක්
මේ පොළව මත
කෙටි දුරක් ඇවිද යාමට
සතුටු වෙමි
ඒ කෙටි දුරින්
බොහෝ දුර මා පැමිණි පසු
අප එකට
දිලිසෙන පියවර කීපයක්
ගමන් කළ බැවින්
සිහින් මීදුමට
අතුරුදන් වන්න පෙර ඔබ
මගේ ජීවිතය
එම දිලිසෙන පියවර කීපය ය
(කවි උපුටා ගැනීම බූන්දි වෙබ් අඩවියෙන් සහ සමර විජේසිංහගේ ෆේස්බුක් පිටුවෙනි. )
-කල්පනා ඇම්බ්‍රෝස්
08 ජුනි 2017
Continue Reading...

Saturday, May 27, 2017

ජීවානුහරණයට ක්ලෝරීන්

ගංවතුර කාලයට මතක්  වෙන  දෙයක්. 2016 තියපු සටහනක්.

මේක සුනාමි කාලේ ලිං වල ජීවානුහරණය සදහා ක්ලෝරීන් බ්ලීච් සාදා ගන්න අපි යෝජනා  කරපු සරල උපක්‍රමයක්. ගංවතුරින් පසු පිරිසිදු කිරීම් සදහාත් ප්‍රයෝජනවත් වෙන්නට පුළුවන් හිතන නිසා මෙතන එල්ලන්න හිතුවා. සීමිත පිරිසක් සදහා.
රසායන විද්‍යාව පිළිබදව යම් තරමක දැනීමක් ඇති අයට අත්හදාබලන්නට පුළුවනි. මට දැනගන්න ලැබුණු තරමින් වෙළදපල පරිමාණයෙන් ක්ලෝරින් බ්ලීච් නිපදවන ආයතන කීපයක් දැන් ලංකාවේ තිබෙනවා. ඒ නිසා ප්‍රථම පියවර එවැනි නිෂ්පාදනයක් ලබාගත හැකිද යන්න සොයා බැලීම විය යුතුයි.
සාමාන්‍ය ලුණු ද්‍රාවණයක් විද්‍යුත් විච්ඡේදනයෙන් සෝඩියම් හයිපක්ලෝරයිට් ද්‍රාවණයක් සාදා ගන්නට පුළුවන්. සාන්ද්‍රණය වෙනත් ක්‍රමවලින් නිපදවන වෙළද පලේ ඇති ක්ලෝරින් ද්‍රාවණ තරම්ම නූනත්, විශබීජ නාශකයක් ලෙස ප්‍රමාණවත් ක්ලෝරින් ප්‍රමාණයක් අඩංගු ද්‍රාවණයක් වැඩි කරදරයකින් තොරව සාදා ගත හැකියි. මේ ක්‍රියාවලියේ දී නිපදවෙන ක්ලෝරීන් 'වායුව' කෙලින්ම ආශ්වාස කිරීම මාරාන්තික විය හැකියි. ඒ නිසා, අසල වාතයට මුදා හැරෙන ක්ලෝරීන් ප්‍රමාණය ගැන සැලකිලිමත් වන්න. විදුලි පංකාවක් අහලක තියාගෙන වායු සංසරණය වැඩි කිරීම යොදාගත හැකි එක් ආරක්ෂක උපක්‍රමයක්. නිපදවෙන අනිත් වායුව හයිඩ්‍රජන්. ගිනි ගැනීම වාගේම ස්ඵෝටනය වන වායුවක්. කිසි ආකාරයක ගිනි පුලිඟු ඇතිවන කාර්යයක්, ලඟ පාතක කරන්න එපා. සිගරට් බීම විශේෂයෙන්ම. විදුලි පංකාව මෙහිදීත් ප්‍රයෝජනවත්.
ලුණු ද්‍රාවණයක් විද්‍යුත් විච්ඡේදනයේ දී, එක් ඉලෙක්ට්‍රෝඩයක් (අැනෝඩය) මත ක්ලෝරීන් නිපදවෙන අතර, අනික් ඉලෙක්ට්‍රෝඩය (කැතෝඩය) මත හයිඩ්‍රජන් හා සෝඩියම් හයිඩ්‍රොක්සයිඩ් නිපදවෙනවා. ක්ලෝරින් සෝඩියම් හයිඩ්‍රොක්සයිඩ් සමග ප්‍රතික්‍රියාවෙන් සෝඩියම් හයිපක්ලෝරයිට් හා හයිප ක්ලෝරස් අම්ලය හැදෙනවා.
අපේ සරල උපකරණය, විදුලි පන්දම් කෝෂයක කාබන් කූරු දෙකක් ඉලෙක්ට්‍රෝඩ ලෙස යොදාගන්නවා. මේ පින්තූර වල අැත්තේ එවැනි කාබන් කූරු දෙකක් ප්ලාස්ටික් පිහියක දෙපැත්තේ සෙලෝටේප් වලින් අවුණලා හදා ගත්ත සරල මෙවලමක්.
ලුණු ද්‍රාවණය සෑදුවේ වතුර මිලි ලීටර 100 කට ලුණු ග්‍රෑම් 25ක් දියකරලා. ලුණු සාන්ද්‍රනය 25% පමණ වීම වැදගත්.
වෝල්ට් 9 බැටරියක් පාවිච්චි කර විනාඩි 15 පමණ විද්‍යුත් විච්ඡේදනය කල පසු ලැබෙන ද්‍රාවණය මිලි ලීටර 500කට තනුක කලවිට එහි ක්ලෝරීන් සාන්ද්‍රණය ලීටරයට මිලිග්‍රෑම් 300 පමණ වූවා. අාහාර පිසින උපකරණවල විෂබීජ නාශනයට නිර්දේශ කරන්නේ ලීටරයට මිලිග්‍රෑම් 200 පමණ සාන්ද්‍රනයක්.
වැදගත් දෙයක් නම් විද්‍යුත් විච්ඡේදනය සිදුවන කාලය පුරාම ද්‍රාවණය කැලතීමයි. නැත්නම් නිපදවෙන ක්ලෝරින්, වායුවක් ලෙස පිටවී යන්නට පුළුවනි. එමෙන්ම භාජනයට මුහුණ ලංකිරීමෙන් වලකින්න. ක්ලෝරින් වායුව නිසා.
අවශ්‍ය අවම වෝල්ට් ගනන හතරක් පමණ. සාමාන්‍ය 1.5 කෝෂ තුනක් යොදාගන්නත් පුළුවනි. පවර් පැක් එකක් පාවිච්චි කරන්නත් පුළුවනි, නමුත් කොපමණ විදුලි ධාරාවක් අැදෙනවාද යන්න ගැන පරිස්සම් වෙන්න. උවමනාවට වඩා ප්‍රබල විදුලි ධාරාවක් අැදුනොත් ගිනිගැනීමක් මෙන්ම පවර් පැක් එක පිච්චී යාමත් වෙන්න පුළුවන්.
සිදුවන ප්‍රතික්‍රියා පිළිබද විස්තරයක් මෙතන-
http://chemed.chem.purdue.edu/…/topicr…/bp/ch20/faraday.php…
අාහාර පිසීමට භාවිතාවන භාජන ජීවානුහරණය පිළිබද සටහනක් මෙතන-
http://ucfoodsafety.ucdavis.edu/files/26437.pdf







Continue Reading...

Thursday, April 20, 2017

[කවි බූන්දි] ඇගේ දරුවන් අමතන ඇගෙ හදවතේ බස් වහර !

http://www.boondi.lk/article.php?ArtID=5115

ඇගේ දරුවන් අමතන ඇගෙ හදවතේ බස් වහර !
බූන්දි, බ්‍රහස්පතින්දා, අප්‍රේල් 20, 2017 02:16:48
කොට්ට පුළුං ගස් පෙළක
කිරි පැහැ පුළුං කැටි
සුළං රැළි මත නැළවෙයි
වැට මායිමක 
වැටහිරියා අතු අඟිස්සක
ලා දම් පැහැති ටිකිරි මල් රොඳ බදියි

වෙල් දෙනිය වැළඳගෙන වැතිරුණු
කංකුං යායක 
නිල් මල් සැලෙයි

රළු කටුක වියළි බිම් කඩකට
ඉලුක් මල් යායක්
හිම පොරෝණාවක් පෙරවයි

නම නොදන්නා 
තුංග තුරු සිරසකින්
කුඩා මල් වැසි වසියි

ශේෂ කන්දක් 
තුරු පෙළක් යට වැතිරී
මිටියාවතේ ගුළි වී නිදයි

තාම ලස්සන මගෙ රට මැදින්
උදය දේවී ලැසි ගමනින් ඇදෙයි !

කවුළුවට එපිටින්
මේ අරුම සිතුවම දිඟ හැරෙන විට
සිඟිති අත දිගුකොට 
පොඩි පුතෙක්
මට නොතේරෙන බසකින්
යමක් මවගෙන් විමසයි

මොනවදෝ කියා දී
ළපටි හිස සිඹින 
නළලත රත් තිලෙකයෙන් සැරසූ
අම්මාගෙ ඇස්
මට තේරෙනා බසකින් දිලිහෙයි !

අම්මෙක් වගේමයි ලක් පොළව
ඔබටත් මටත් 
එකම බසකින් අමතයි !

ඒ බස තේරෙනා විට ඔබට
කවුරු මොනවා කීවත්
පුතේ , උඹ මේ බිමට අයිතියි... !



Continue Reading...

Thursday, April 6, 2017

අයියා


හැත්තෑ එකේ අප්‍රියෙල් කැරැල්ල පිපුරුණු දවසේ අපේ විදුහලේ ළමයින් සියළු දෙනා කැඳවා රැස්වීමක් තබා අප සියළු දෙනා ගෙදර යැවුණි. කොල්ලන් කෙල්ලන් මරා පාරවල් අයිනේ ගිනි තැබීමත් ගඟවල් දිගේ පාකර යැවීමත් ඇරඹුනේ ඒ දවසේය.

සතියකට හමාරකට පසු ලුනුවිල, බොරලැස්ස පැත්තේ කුඹුරු යායවල් දිගේ පළායමින් සිටි තරුණයින් දෙදෙනෙක් ගමේ මිනිසුන්ට හමුවිය. ග්‍රාමසේවක මගින් පොලිසියට භාර දුන් මේ චේ ගුවේරා කාරයෝ දෙන්නා වෙන්නප්පුව පොලිසියේ මිදුලේ ජම්බු ගසේ කකුල් වලින් එල්ලා ප්‍රදර්ශනය කරන ලදී..

දවසකට හෝ දෙකකට පසුව මේ දෙන්නාවම වෙන්නප්පුව වැල්ලේ දී ප්‍රසිද්ධියේ වෙඩි තබා මරා පුළුස්සනු ලෑබිණි.

මාස දෙක තුනකට පසු, වාහනයකින් පැමිණි අම්මා කෙනෙක් ඒ තරුණයින් පිලිස්සූ තැනට පැමිණ හඬ හඬා සිට ගියා යැයි මගේ පංතියේ යාළුවන්ගෙන් අහන්නට ලැබිණි.

ඒ මම අපොස සා. පෙ. පන්තියේ ඉන්නා කාලයේය.
Continue Reading...

Wednesday, April 5, 2017

සරසුලක ආත්මය


Continue Reading...

අපේ තාත්තා

බූන්දියෙන් උපුටා ගැණිනි. http://www.boondi.lk/article.php?ArtID=5112


කවි බූන්දි
අපේ තාත්තා

බූන්දි, බදාදා, අප්‍රේල් 5, 2017 01:31:00
සල්පිලක සෙනඟ හිනස්සා
අපේ බඩගිනි පිස්සා
වෙස්මුහුණ ඇතුළේ
හිටපු අපෙ තාත්තා

කූරු හිසකේ -රැළි ගස්සා
පීදෙන තට්ට හිස වැහුවා
පාට වියැකුණු -බෝල වැතිරුණු
ඇඳුම් ඇන්ඳා
ඒ අපේ තාත්තා

හිනස්සා මහන්සිව ගෙට එනකොට
අපේ හිනාවම ඉල්ලන තාත්තා
මූණ හංඟාගෙන
හොරෙන් කඳුළක් පිස්සා

කම්මුලේ අගිස්සක ඉතුරු වුණු පාට පොද
අපි දැක්කෙ නෑ තාත්තා





Continue Reading...

Tuesday, April 4, 2017

මල් නොපිපි ගස -01


එය වනාන්තරයේ උසම හා විශාලම ගස විය.

මහ වනය මැද්දෑවේ තිබුණු ගස කොතරම් උස වීද යත්, එහි දිගු විසල් මුල් මහ පොළව සිදුරු කරගෙන එහි  මැද්දෑවටම කිඳාබැස මිහිකතගේ හදවත බදා වැළඳගෙන සිටියෝය. ගසේ මුදුන් අතුවල ලපටි දළු නිරන්තරයෙන්ම දුහුළු මීදුම් වලාවෙන් පිරිමැදෙමින් තිබුණේය. මේ විසල් ගසේ හතර අතට විහිදී දික්වී තිබූ අත් උතුරටත් දකුණටත් නැගෙනහිර හා බටහිරටත් මුළු වනය වසාගෙන පියස්සක්මෙන් විහිද තිබුණේය. ඒවා කොතරම් දිගු වීද යත්, උදාසන හිරු එළියේ අඳුරු රතු පැහැය තැවරී නැගෙනහිරට විහිදුනු අතු අග සිඟිති පත් හිනැහෙන විට, බටහිරට විහිදුණු අතුවල දළු සඳ එළියෙනුත් තරු එළියෙනුත් රිදී පාටින් සැසලෙන මසුන් මෙන් දිදුළමින් තිබුණේය.

වනාන්තරය මැද පිහිටි මේ සුවිසල් ගසේ පහලම පහල අතු අගිසිවල සිඟිති බටිත්තෝත්, දෙමලිච්චෝත්, ගේ කුරුල්ලෝත් කූඩු සාදාගෙන සිටියහ. ඉන් ටිකක් ඉහල අතුවල මාල ගිරවු ද, නීල කොබෙයියෝ ද, ඉනුත් ඉහල ඉහල අතුවල ක්‍රමක්‍රමයෙන් විශාල සිරුරු ඇති පක්ෂීහු ද කූඩු සාදා ගෙන සිටියහ. ආකාශයට නුදුරුම වූ ඉහලම ඉහල අතුවල ඉහලම අහසේ පියාසර කරන, රාජාලින්ගේත්, උකුස්සන්ගේත් කූඩු බැඳ තිබුණි. හැමදාම අඳුරින් වැසුණු, ගහ මැද්දෑවේ කඳට කිට්ටුව, වවුලෝ ද බකමූණෝ ද අඳුර ප්‍රිය කරන වෙනත් කුරුල්ලෝ ද පදිංචි වී සිටියහ.

වනාන්තරයේ සියළු ගස්වලට උඩින් විසිරී පැතිරී ගිය මේ ගසේ කොල අනෙක් කිසිම ගසක කොලයකට වඩා විශාල විය. රවුම් හිසකුත්, දිගැටි අගකුත්, දැති දැති දාරයකුත් තිබුණු ඒවා ඉතා ශක්තිමත් නාරටි තිබුණු කොල විය. වනාන්තරයේ අනෙක් කිසිම ගසකට ඒ ආකාරයේ කොල තිබුණේ නැත. කුරුළු බිත්තර මෝරා පුංචි පැටවුන් බිහිවන කාලයට ඈත උතුරේ සිට පියාඹා එන සුළඟ ඉහල අතුවල වියලුනු කොල සොලවා හෙමින් පාකර එවන්නට පුරුදුව සිටියේය. අතු දිගේ දුව පැන සෙල්ලම් කරන කුරුළු පැටව්, සුළඟ දිගේ පාවී එන කොල මතට නැගී ඒවා සිඟිති දෙපා වලින් තද කර අල්ලාගෙන, සිය නොමේරූ තටු සොලව සොලවා අහස් නැව් මෙන් පැදයන සෙල්ලමක් කරන්නට පුරුදුව සිටියෝය. ඒ, පියාපත් සවි වෙන්නට සිය පැටවුන්ට කුරුළු අම්මලා කියාදුන් පලමු පාඩම විය.

ඈත ගං ඉවුරට වැටුනු ගසේ වියලි කොල ගං දියට තල්ලු කර පාකර ඒවා මත නැගී ගඟේ එහා ඉවුරට ඔරු පදින්නට, ගං ඉවුරේ ගුල්වල ගෙවල් සාදාගෙන සිටි හා පැටවුන්ගේ අම්මලා උන්ට පුරුදු කර තිබුණි. සුළඟ සැරවෙන කාලයට, වනාන්තරය පුරාම සත්තු, අහස සිසාරා පාවී එන විසල් කොල එකතු කරන්නටත්, වස්සානයේ හීන් වැහිපොද හෙමි හෙමින් වැටෙන කාලය වනවිට අතු රිකිලි පුරුද්දා සාදා තිබූ සැකිලි මත ගසේ කොල අතුරා නොතෙමී ඉන්නට පියසිත්, පොළව මත එක පිට තට්ටු ඇතිරූ කොල වලින් උණුසුම්ව ගුලිවී ඉන්නට යහනාවලුත් හදන්නට පුරුදුව සිටියෝය.

වනාන්තරයම වාගේ වසාගෙන ඉතිරී පැතිරී සිටියත්, පොළව මත සරන සතුන්ගේ සිට ඉහලම අහසේ පියාසර කරන කුරුල්ලන්ටත් එකසේම සැලකූවත් මේ විසල් ගසේ කිසිම දිනක, මල් පොහොට්ටුවක් මෝදු වූයේ වත්, මලක් පිපුනේ හෝ ගෙඩියක් හටගත්තේවත් නැත. වස්සානය අහවරව වසන්තයේ මල් පිපෙන සමය වනවිට මුළු වනාන්තරය පුරාම ගස්වල මල් පිපී සුවඳ හමන විට ඈත ගස්වල පිපෙන අළුත් මල් රැගෙන විත් මල් නොපිපෙන ගසේ අතු රිකිලි අගිසිවල රඳවන්නට, ගස පුරා නිවෙස් සාදාගෙන සිටි කුරුල්ලෝ පුරුදුව සිටියහ. ඒ ඒ මල් පිපෙන පැතිවලින් එන විට මල් සුවඳ එකතු කරගෙන විත් ගසේ රැඳවුනු ඒ ඒ මල්වල පෙති අතර රඳවා ඒවා තව තවත් සුවඳ කරන්නට උතුරු සුළඟ පුරුදුව සිටියේය. ඉද්ද, සමන්පච්ච හා කෝපි මල් වල සුදු පාටින් සැරසී, සිඟිති බටිති පැටවුන් හීන් සද්දයෙන් කොඳුරන රහස් බඳු වූ සුවඳින් සැරසී සිටින ගස, ඊළඟ දවසක, ලොකු කහපාට සූරියකාන්ත මල් වලිනුත්, නිල් කටරොළු මල් වලිනුත් සැරසී සිටියි. ඈත නිමනවල රතු රෝස පිපෙන කාලයට, මුලු ගසම රතු මලින් සැරසී, රෝස මල්වලින් වෑහෙන කුල්මත් වූ සුවඳින් වැසී යයි.

මේ සියළු හැඩ වැඩ නිසා, බොහෝ කාලයක් යනතුරු මේ විසල් ගසට මල් හා මල් සුවඳේ ඇත්ත තේරුම වැටහී තිබුණේ නැත. වසන්තයේ මල් සමය ඇරඹෙන විටම මුළු ගසම නානා මලින් සැරසීමත්, ඒ ඒ මල්වල සුවඳ ගුලි කරගෙන විත්, ඒ ඒ මල් වල තවරා යන සුළඟ, ගස අසල නැවතී දැවටි දැවටී සිටීමත් හැම අවුරුද්දකම නොකඩවා කෙරුණේය. වසන්තය අහවරව වනාන්තරයේ සියළු ගස් මල් වරන කාලය වන විට කුරුල්ලෝ, අළුත් මලින් ගස සැරසීම නවතා, ගසේ අතු අගිසිවල රැඳවුනු මල් වියලී වැටෙන්නත්, සුළඟට ඇවිත් ඒවා ඇද විසිකර දමන්නටත් ඉඩදී බලා සිටියහ. බටිති පැටවුන් ලොකු මහත්වී ජෝඩු සෑදෙන මේ කාලයේ, සුළඟ ගසේ රිකිලි සොලවා තුඩින් තුඩ තබා කිචි බිචි ගාන බටිති පැටවුන් මතට මල් රේණු හැලීමේ සරදම ද කළේය. මේ සරදම් දන්නා වැඩි මාල්ලෝ, හිස මත වැටෙන මල් රේණුවලින් නැහැවී කලබල වන කුරුළු ජෝඩු දෙස බලා හිනැහෙන්නට ටිකක් ඉහල අතුවල වාඩිවී සුළඟ එන මග බලා සිටියෝ ය.

මෙසේ වසරින් වසර ගෙවී යද්දී, එක් අවුරුද්දක මල් සමය ලඟාවන්නා හාම, උතුරු සුළඟ දක්ෂිණ දේශයෙහි බුර බුරා නැගුනු ලැව් ගින්නක් සොයා කඩිමුඩියේ ඇදෙන්නට පටන් ගත්තේය. ඉවක් බවක් නැතිව දුවන උතුරු සුළඟේ පාවී ආ අඳුරු පැහැ වලාකුළු එක් රොක්වී කැලතී, මහා වැස්සක් බවට පෙරළුණේය.

Continue Reading...

Monday, April 3, 2017

රේගනොමික්ස් සිට රනිල්නොමික්ස් නොහොත් සුපිරි ආර්ථික සමාජ ආශ්වාදයේ සිට අර්බුදය දක්වා


බූන්දියෙන් උපුටා ගැණිනි. http://www.boondi.lk/article.php?ArtID=5111

වෙසෙස් බූන්දි
රේගනොමික්ස් සිට රනිල්නොමික්ස් නොහොත් සුපිරි ආර්ථික සමාජ ආශ්වාදයේ සිට අර්බුදය දක්වා
බූන්දි, බ්‍රහස්පතින්දා, මාර්තු 30, 2017 18:27:59

අසුව දශකයේ ඇමරිකාවේ ජනාධිපතිව සිටි රොනල්ඩ් රේගන්ගේ ආර්ථික උපදේශකයා වූයේ ආචාර්ය ආතර් ලෆ්ටර් නැමැත්තෙක්. සුපිරි ධනවතුන්ට ආර්ථික සහන සලසා දීම තුලින් ඉහල සිට පහලට සමාජ ආර්ථික සංවර්ධනයක් අත්පත් කරගැනීමේ ක්‍රමවේදය (Trickle-down economics) ඔහු රේගන්පාලනය හරහා ලෝකයට හඳුන්වා දුන්නා. පසුව රේගන් සහ බ්‍රිතාන්‍යයේ මාග්‍රට් තැචර් එක්ව 'රේගනොමික්ස්' නමින් එය ලෝක ආර්ථිකයේ 'බයිබලය' බවට පත්කළා.

ලෝකයම හෝල් සේල් එකේ අත්හදා බැලු මේ ආර්ථික උපාය මාර්ගය පිලිබඳව තීරණාත්මක සමාලෝචනයක් සිදු කරන මේ වකවානුවේ එංගලන්තයේ වෙසෙන ගවේෂණාත්මක මාධ්‍යවේදියෙක් වන Jacques Peretti පවසන්නේ ලෝකයේ වෙසෙන සුපිරිතම ධනවතුන් 85 දෙනෙකුගේ ආදායම ලෝක ජනගහනයෙන් අඩකගේ ආදායමට වඩා වැඩි බවයි. එසේම මේ 'සුපිරි ආර්ථික සමාජය' තව වසර කිහිපයකින් ලෝකයේ සියළු රටවල ආර්ථිකයන්ගේ නොනිල ආර්ථික අයිතිකාරයන් වන බවයි. එසේම පසුගිය වසර දහය තුලදී මේ සුපිරි ආර්ථික සමාජයේ වත්කම ඩොලර් බිලියන 200 සිට 500 දක්වා වැඩිවී ඇති බව වාර්තා වෙනවා. මෙයට එදිරිව ලෝකයේ පහළ මධ්‍යම පංතිය උපයන ආදායම වසර දහයක් තිස්සේ වර්ධනය නොවී එකතැන පල්වීමේ (stagnate) අර්බුදය කරා ගමන් කොට ඇති බව පැවසෙනවා.

මේ කෙසේ වෙතත්, ලෝකයේ බොහෝ රටවල් තවමත් අත්හදා බලමින් සිටින්නේ ධනවතුන් තුලින් ආර්ථික වර්ධනය අත්පත් කරගැනීමේ Trickle-down ආර්ථික උපාය මාර්ගයයි.

මහා ආර්ථික ඔළුවක් ලෙසින් තමන් විසින්ම හඳුන්වා ගන්නා රනිල් වික්‍රමසිංහමහත්තයා මේ දවස්වල හීනෙන් පවා දකින්නේ මේ සුපිරි ආර්ථික සමාජයේ මිනිසුන්, රොද බැඳගෙන, ඩොලර් මලු පුරෝ ගෙන, කටුනායකින් හෝමත්තලින් හෝ රටට ගොඩබැහැලා හතු පිපෙනවා වගේ රට වටේ ෆැක්ටරි ආරම්භ කරනු ඇති බවයි. එහෙත් සුපිරි ආර්ථික සමාජයේ සාමාජිකයන් ගණනාවක් සමග සාකච්ඡා කොට ඇති Jacques Peretti පවසන්නේ මේ සුපිරි ආර්ථික සමාජයේ මිනිසුන් අපි හිතන්නට කැමති නොහොත් රනිල් හීනෙන් දකින්නට කැමති පන්නයේ සත්ත්ව විශේෂයක් නොවන බවයි.

පසුගිය කාලයේ ලංකාවට පැමිණි සුපිරි ආර්ථික සමාජයේ එක පුරුකක් වනජෝර්ජ් සොරෝස්ව වඩාගෙන, ඉඹගෙන පිළිගත් අපි ඔහුගෙන් නමස්කාර පුර්වකව ඉල්ලා සිටියේ අපේ රටේ ආර්ථිකය 'හරිගස්සා' දෙන ලෙසටයි. මේ හරිගැස්සිම යනු Trickle-down ආර්ථික බූවල්ලා ගේ ආදරණීය තුරුලට අපව රැගෙන අපට නොදැනෙන ලෙස අපේ ලේ උරා බීමයි.


ජෝර්ජ් සොරෝස්

ජෝන් කොර්න්වොල් කියන්නේ බ්‍රිතාන්‍යයේ සිටින ජාත්‍යන්තර ව්‍යාපාරිකයෙක්. මොබයිල් දුරකථන සමාගම් හිමිකරුවෙක්. රටේ වැඩිපුරම ආදායම් බදු ගෙවන්නා ලෙස ඔහු කලක් ප්‍රසිද්ධ වෙලා හිටියා. රටේ රැකියා උත්පාදනයට වැඩිපුරම දායක වූ ව්‍යාපාරිකයා ලෙස වරක් ඔහුට මහා රැජිනගෙන් පවා සම්මාන ලැබෙනවා. මේ සම්මානයේ උණුසුම යන්නටත් මත්තෙන් ඔහු තම සන්නිවේදන ව්‍යාපාරය ප්‍රතිවාදී තරඟකාර සමාගමට විකුණා දමනවා. මේ ගැන මාධ්‍යවේදීන් විමසන විට ඔහු කියා සිටියේ තමා මුදල් රැස්කරන්නෙක් මිසක් සම්මාන රැස් කරන්නෙක් නොවන බවයි. තවදුරටත් ඔහු කියා සිටියේ දැන් ඔහු කරන ආයෝජන පිලිබඳව තමන් හරියටම නොදන්නා බවත් එය තමන්ගේ වගකීමක් නොව තම ප්‍රධාන විධායක නිලධාරීන්ගේ වගකීමක් බවත්.

ජෝන් කොර්න්වොල් විතරක් නෙමේ ලෝකයේ සිටින බොහෝ 'සුපිරි ආර්ථික සමාජයේ' මිනිසුන් තමන්ගේ මුදල් ආයෝජනය කරන්නේ ලෝකයේ'සුපිරි නිදහස් ආයෝජන කලාප' (tax haven) ලෙස ප්‍රසිද්ධ බර්මූඩා දිවයින, වර්ජින් දිවයින, කෙයිමන් දිවයින වැනි ස්ථාන වලයි. ලෝකයේ ආණ්ඩු විසින් ආයෝජකයින්ට ලබාදෙන සුපිරි සහන Trickle-down ආර්ථික ක්‍රියාවලියට ලක් නොවී නොහොත් සමාජයේ පහළ ධාරාවන්ට ගලා නොගොස් Tax Haven හරහා අවසානයේ සුපිරි ආර්ථික සමාජයේ අතළොස්සකගේ සාක්කු පිරවෙන අවලස්සන ආර්ථික සංස්කෘතික බූවල්ලෙක් ලෝක ආර්ථිකය වෙලාගෙන ඇත.

ලංකාවේ දශක කිහිපයක් තිස්සේම පාවිච්චි කරන ආර්ථික උපාය මාර්ගය තමයි පුළුවන් තරම් ආයෝජකයින්ට සහන දී ඔවුන්ව රට ඇතුළට දක්කන් ඒම. මේ උපායමාර්ග ඔස්සේ බොහෝ දෙවල් කර ඇති සහ කරමින් ඉන්න අපේ ආර්ථික ඔස්තාර්ලා කිසි දිනක මේ උපායමාර්ගයේ නිවැරදි තක්සේරුවක් නොකර හුදී ජනයා සමග එකතුවී රටේ රජවරුන්, යුවරජුන් පමණක් නොවේ රජවරුන් වීමට බලාගෙන ඉන්න අය පවා එකතු පැහැදු වී දකින එකම සිහිනය තමයි විදේශ ආයෝජන සිහිනය. එහෙත් සිහින දකින තරම් වේගයෙන් ආයෝජන එන්නේ නැත! එසේ නොඑන්නේ අහවලාගේ හෝ අහවල් කණ්ඩායමේ නැතිනම් අහවල් ක්‍රියාවේ හුටපටයක් නිසා යැයි අපේ ආර්ථික ඔස්තාර්ලා අපිටම කියමින් සිටිති. එහෙත් වර්තමානයේ ලෝක ආර්ථික හැසිරවීම අනුව ලංකාව නම් දුපතට සුපිරි ආර්ථික සමාජයේ ඇල්ම බැල්ම වැටෙන්නටනම් ලෝකයේ බදු සහන ක්ෂේම භුමි වන බර්මූඩා දිවයින, වර්ජින් දිවයින, කෙයිමන් දිවයින වැනි රටවල් සමග තරඟයක් දිය යුතුව ඇත.

ලෝක ප්‍රකට ආර්ථික විශ්ලේෂකයෙකු වන ප්‍රංශ ජාතික තෝමස් ප්‍රිකටි මෙම Trickle-down ආර්ථික ක්‍රියාවලිය ගැන අදහස් දක්වමින් කියා සිටින්නේ සුපිරි ආර්ථික සමාජයේ මැදිහත්වීම නිසා Tax Haven රටවල් වල සමාජ සංස්කෘතික ක්‍රියාවලිය සම්පුර්ණයෙන්ම බිඳ වැටී ඇති අතර ඒවා තවදුරටත් රටවල් ලෙස ක්‍රියාත්මක වනවා වෙනුවට සුපිරි ආර්ථික සමාජයේ ෆැක්ටරි බවට පත්ව ඇති බවයි. එසේම ඔහුට අනුව ඉදිරි පස්වසර ඇතුලත මේ තත්වය සියයට විස්සකින් පමණ වැඩිවිය හැකි අතර ලෝක ආර්ථික බල රටාවේ පරිවාරයේ තිබෙන බොහෝ රටවල් සුපිරි ආර්ථික සමාජය මගින් නටවන ෆැක්ටරි බවට පත්වීමට නියමිතය.


රේගන් සහ මාග්‍රට් තැචර්

ඔක්ස්ෆෝර්ඩ් සරසවියේ ආර්ථික විද්‍යා මහාචාර්ය වරයෙකු වන ආචාර්ය Ha Joon Chang මහතා ප්‍රකාශ කරන්නේ මේ ආර්ථික උපාය මාර්ග වලින් පරිවාරයේ රටවල් වලට වියහැකි උපරිම සහනය වන්නේ එකී රටවල් වලට තම ආර්ථික සංවර්ධන දර්ශක හොදින් පවත්වාගෙන යා හැකි වීම පමණක් බවයි. කිසියම් රටක් හෝ කලාපයක් තුල මෙවැනි ආයෝජන වලින් උපදින ලාභය අවක්ෂේප වෙනවා වෙනුවට සිදුවන්නේ Trickle-down ආර්ථික ක්‍රියාවලිය ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවට හැරවී ආයෝජකයන් තුල ලාභය අවක්ෂේප වෙන බව ඔහු පවසයි.

එංගලන්තයේ, ඔක්ස්ෆර්ඩ් ප්‍රදේශය ආශ්‍රයෙන් ඔහු කළ පරීක්ෂණයක් තුළින් මේ සඳහා ඔහු උදාහරණ සපයයි. ඔක්ස්ෆර්ඩ් ප්‍රදේශයේ ජනගහනයෙන් සියයට අනුවක් පමණ පිරිසක් කුලී නිවැසියන් වෙයි. රටේ අවම වැටුප් ලබන කුලකය නියෝජනය කරන ප්‍රතිශතය මේ ප්‍රදේශයේ ඉතා ඉහළයි. ප්‍රදේශයේ ප්‍රධාන නගරය ලාභ සහ අඩු පිරිවැය වෙළඳසැල් වලින් පිරි ඇත. එහෙත් රටේ ආර්ථික දර්ශකවල පෙන්නුම් කරන්නේ ඔක්ස්ෆෝර්ඩ් යනු ශක්ත්මත් ආර්ථික වර්ධන කලාපයක් ලෙසිනි. එයට හේතුව නම් ලාභ ශ්‍රමය ඉලක්ක කරගෙන පිහිටවූ ප්‍රසිද්ධ ව්‍යාපාරවල ලියාපදිංචි ලිපිනයන් එම ප්‍රදේශයේ පිහිටීමයි.

මරාගේ පාලන සමය තුල ලංකාවේ සිදුවූ ආර්ථික වර්ධන වේගය පිලිබඳව බොහෝ දෙනා සුපර් සොනික් කථා කියති. එහෙත් රටක ආර්ථික දර්ශක සහ මහපොළවේ හුස්ම ගන්නා ආර්ථිකය අතර වෙනස තේරුම් ගන්නට අවශ්‍යනම් රටේ කොටස් වෙළෙඳපොල වෙතින් බැහැරවී රට මැද මිනිසුන් අතර ආර්ථිකය චලනය වෙන හැටි අවධානයට කල යුතුය. එවිට නිලංකාර ආර්ථික ධාරාවෙන් ගිලිහී බඩගින්නේ මැරෙන මිනිසුන් හමු වෙනු ඇත.

යටිතල පහසුකම් සංවර්ධනය හෝ ආයෝජන ඉඩප්‍රස්ථා යන අලංකාර ආර්ථිකමය 'සිහින වචන' වල අර්ථයන් වලට කෝචෝක් දමමින් 'සුපිරි ආර්ථික සමාජයේ' මිනිසුන් කිහිප දෙනෙකු අතට ලෝක ප්‍රාග්ධනය සමුච්චගත වීම පිළිබඳ සියුම් කතිකාවක් මෑත කාලයේ ආර්ථික ලෝකයේ සිදුවෙමින් පවතී. එහෙත් මේ අර්බුදයේ මැද සිටින ශ්‍රී ලංකාව ඇතුළු රටවල් තවමත් Trickle-down ආර්ථික ආශ්වාදයේ ගිලි තළු මරමින් සිටියි.


'සුපිරි නිදහස් ආයෝජන කලාප' (tax haven)- කාටූනයක් 

[මුලාශ්‍ර- Jacques Perettiගේ The Super-Rich and Us වාර්තා චිත්‍රපටයෙන්.]




Continue Reading...

උන්මාද පෙම්වන්ති මා...!!! [කිණිගම කන්දේ පිස්සු කෙල්ල]



මේක සටහනක් නොවෙයි. මංජුලගේ ගී පදත්, මීනාගේ ගැයුමත් අතරතුර සිටින තීර්ථයේ නිර්මාණ කාරයින් ගැන ලියවුනු තරුරසීගේ පහත බ්ලොග් ලිපියට සබැඳියක් බෙදාගන්නට යි.
http://tharurasi.blogspot.ca/2017/04/blog-post.html

එහෙම වුනත් ලියවෙන දේ නොලියා නොහැකිය.

මේ ගීතය අහන් ඉන්නා වෙලේ නොදැනීම හිත කොණකින් මතුවුනේ ඇඳුම් බෑග් එකත්, බණ්ඩාරවෙල හෝටලයකින් මිලදී ගත් බත් පාර්සලයත් දෝතට එල්ලාගෙන අන්ධකාර හවස් වරුවක, අත්තම්මලාගේ ගෙදර යන්නට කිණිගම කන්ද නැග්ග කෙල්ලකගේ මුහුණයි.

'දෙන්න මම ගෙනියන්නම්' කිව්වත්, සෑහෙන දුරක් ගොස් තවත් යන්න බැරි තරමට වී නැවතෙන තෙක්ම හා හපුරා කියා මාවත් කැන්දාගෙන, ගෙදර යන්න බැරි හින්දා, අත්තම්මලාගේ ගෙදර යන ගමනේ බර තමුන් ම ගෙනියන්නට ඈට වුවමනා විය.

ඒ නැවතුනු තැන, අහිංසක විඩාපත් පුන්සඳක් වැනි හිනාවක් තිබේ....!


මංජුලගේ කතාව ඇත්තය. ගීතය  නම් මීනා ගේම යි. ඒකේ ආයේ දෙකක් නැත.




Continue Reading...

Saturday, April 1, 2017

මිස්ට කුලතුංගගේ කොන්දේ අමාරුව


අසූ එක දෙක අවුරුදුවල රස්සාවේ ආනුභාවයෙන් මා සිටියේ තලවාකැලේ තේ පර්යේෂණායතනයේ ය. මේකත් කැම්පස් එකකි. පර්යේෂණාගාර පහුකරලා කන්ද උඩට යද්දී හමුවෙන පළමුවෙනි බංගලාවේ නැවතී සිටි අපි පස් හය දෙනා අතර සිටි එවකට තේ පර්යේෂණායතනයේ ප්‍රධාන පරිපාලන නිලධාරියා වූ මිස්ට කුළතුංග  කාගේත් ගරුසරු ලැබුණු ප්‍රියමනාප වැඩිහිටියෙක් විය.

එක දවසක රෑ කෑමට උඩ තට්ටුවේ කාමරයෙන් පහලට බැස්ස මිස්ට කුලතුංගට උස්මුරුත්තාවට යන තරමට හිනාවෙන ලෙඩක් හැදිලා තිබුණි. කොච්චර හිනා යනවාද කිව්වොත් හිනා යන එකේ හේතුවවත් හරියට කියා ගන්නට හිනාව නතර කර ගැනීම අසීරු විය. යාන්තම් පරක් කරගෙන කතාව ඇහුවාට පස්සේ ඒ ලෙඩේ අපි හැමෝටමත් බෝ වෙන්නට වැඩි වෙලාවක් ගතවුනේ නැත.

ටික දවසක පටන් කොන්දේ අමාරුවකින් පීඩා විඳිමින් සිටි මිස්ට කුලතුංගට එවැනි රෝගාබාධ නිශ්චය වශයෙන්ම සුව කරන්නට දක්ෂතාවයක් ඇති වෙදෙක් ගැන ආරංචිය කියා ඇත්තේ, පරිපාලන අංශයේ පියන් හැටියට රස්සාව කල මනුස්සයාය. තේ පර්යේෂණායතනය පිහිටා ඇති ශාන්ත කූම්බ්ස් තේ වත්තේම පදිංචි ද්‍රවිඩ ජාතිකයකු වූ වෙද මහත්තයාගෙන් ප්‍රතිකාර ගන්නට මිස්ට කුලතුංග තීරණය කරන්නේ කොන්දේ රුදාව එන්න එන්නම වැඩිවෙනවායි හිතුණ නිසාය.

එදා හවස් වරුවේ වැඩ අවසන්වී බෝඩිමට ආවාට පසු, පියන් මහත්තයා වෙද මහත්තයාත් කැන්දාගෙන මිස්ට කුලතුංගගේ කාමරයට ඇවිත් තිබේ. මුණින් තලාවී ඇඳමත දිගා වන්නැයි මිස්ට කුලතුංගට කිවූ වෙද මහත්තයා කොන්ද පිට කොන්ද පිරික්සා බලා වෙදකම පටන් ගෙන තිබේ. ප්‍රධාන කාරිය වී තියෙන්නේ වෙද මහත්තයාත් ඇඳට නැගලා, මිස්ට කුලතුංගගේ කොන්ද පයින් තෙරපීමයි. මේක ටික වෙලාවක් වූ පසු සිද්ධ වූ දේ මට මතක හැටියට මිස්ට කුලතුංග කිවු විදිහටම ලියන එක වඩා රසවත් යැයි සිතමි.

"මිනිහා ටික වෙලාවක් පිට කොන්ද පාග පාග ගිහිල්ලා, සරම උඩට ඇදගෙන කොන්ද හරියේ වාඩි වෙන ගානට පාත් වුණා..... හහ්හහ් හහ් හහ් (ඇත්තම හිනා කෑල්ල මීට වඩා කැඩි කැඩි හිරවෙවි සද්දෙට තිබුණා).... මට නිකං තේරුණා කරන්ඩ යන වැඩේ.... මං මිනිහාව තල්ලුකරලා නැගිට්ටා....."

අපි කවුරුත් අලගිය මුලගිය රෝග නිට්ටාවට සුවකර දෙමියි කියා ඇවිත්, අපේ කොඳු ඇට පාගන රටේ වෙද්දු ගැන පරිස්සමින් ඇහැ ගහගන ඉන්නා එක වැදගත්ය. අඩුම ගානේ වැඩේ කුරුවල්වී නාන්නට වෙන්නට කලින්, ඇඳෙන් නැගිටින්ටවත් කල්පනාව තිබීම වැදගත්ය.
Continue Reading...

Friday, March 31, 2017

නෙළුම් මලේ එක පෙත්තද තියෙන්නේ...?

මොකක්ද මන්දා හේතුවක් හින්දා ඊයෙ පෙරේදා ඉඳලා මේ සිංදුව ඇහෙනවා ඇහෙනවා වගේ..... ඉතින් අවුණන්න හිතුනා මෙතන.


නෙළුම් මලේ...
එක පෙත්තද තියෙන්නේ
තියෙන්නේ...
ගිළිහෙද්දෙන් එක පෙත්තක් 
තවත් එහි තිබේ රොත්තක්
ගිළිහුණු පෙත්තකට මොටද හඬන්නේ
හඬන්නේ...

මහ සයුරේ...
එක රැල්ලද නැඟෙන්නේ
නැඟෙන්නේ...
බිඳෙනා විට රැළි හඬ දී
තව සිය දහසක් උපදී
නිමවීමක් කිම දෝ සිදු නොවන්නේ
නොවන්නේ...

සඳ එළියේ
එක කුමුද ද පිපෙන්නේ...
පිපෙන්නෙ
සැළෙන විටදි එක කැකුළක් 
පිපෙයි කැකුළු විද සුවඳක්
ඒ නියදම කිකලක දෝ... 
බිඳෙන්නේ

සිත හැම විට 
එක දෙයම ද සිතන්නේ...
සිතන්නෙ
මතුකොට නව කල එළියක් 
උපදයි සිතුවිළි වලියක්
කොයි කවුරුද ඒ අරුමේ...
සිතන්නේ


පද රචනය: ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස්
තනුව සහ සංගීතය: වික්ටර් රත්නායක
ගායනය: රෝහණ වීරසිංහ ඇතුළු පිරිස






Continue Reading...

Blogroll

About